Gökyüzü hafifçe aydınlanmıştı ancak etrafı saran ışık o kadar belirsizdi ki sabah mı yoksa akşam mı olduğunu anlaması neredeyse imkansızdı.
Xiao Yuan önündeki altın rengi tül perdeye boş boş baktı, perdenin çok tanıdık geldiğini hissetti. Başını yana eğip bir süre ne olduğunu anlamaya çalıştıktan sonra içinden "Siktir lan!" diye haykırmadan edemedi.
Bu onun sarayındaki yatağı değil miydi?
O…
O ölmemiş miydi?!
Anılar bir anda Xiao Yuan'ın zihnine hücum etti ve aniden doğruldu. Uzun siyah saçları omuzlarından aşağı kayarak gözlerinin önüne düştü. Muhtemelen Xiao Yuan'ın ani hareketi nedeniyle, yanındaki kişi irkilerek rahatsızlıkla inledi.
Xiao Yuan başını çevirip baktığında yanında Yan Heqing'in uyuduğunu görünce şaşakaldı.
Yatak odası yavaş yavaş aydınlanmaya başladı. Demek ki sabahın erken saatleriydi.
Xiao Yuan Yan Heqing'e boş boş baktı, sonra elini uzatıp kendini sertçe çimdikledi.
Ananı! Acıdı! Morarmış!
Bu bir rüya değil!!!
Yani Xiao Yuan'ın daha önce gördüğü tüm her şey sadece rüya mıydı?!
Yan Heqing ve o hâlâ iyiler, yani hiçbir şey olmadı mı? Ama neden o acılar, o ızdıraplar, o kanlı sahneler zihnine bu kadar net kazınmış durumda ve bir türlü silinemiyor?
Xiao Yuan bir süre kafası karışık kaldı. Ancak hayatını geri kazanmanın sevinci onu sardı ve o kadar heyecanlandı ki neredeyse ağlayacaktı. Xiao Yuan yan yatarak uzandı ve kolunu Yan Heqing'in beline doladı. Duruşunu ayarlayıp Yan Heqing'in göğsüne rahatça yaslanırken garip bir şey fark etti.
Yan Heqing'in yanakları kızarmış, nefes alışverişi hızlanmış ve vücut ısısı anormal derecede yüksekti. Kaşları sanki bir kâbus görüyormuş gibi sıkıca çatılmış, elleri sıkıca yumruk haline gelmişti.
Ne oldu? Ateşi mi var?
“Yan-ge? Yan-ge?” Xiao Yuan aceleyle ayağa kalktı ve Yan Heqing'in alnına dokundu.
Sersemlemiş haldeki Yan Heqing, alnında bir serinlik hissettiğinde içgüdüsel olarak yuvarlandı ve kendini Xiao Yuan'a bastırdı. Nefesi giderek ağırlaşmaya başladı.
Sıcak ve sert bir şey Xiao Yuan'ın bacağına bastırıldığında onu dehşete düşürdü. Ancak o zaman Yan Heqing'in ateşi olmayabileceğini fark etti.
Sabahın köründe bu denli tahrik olması… Ne zamandır kendini tutuyordu?
Yan Heqing sersemlemiş bir halde Xiao Yuan'ın adını sayıkladı. Xiao Yuan hemen cevap verdi: “Benim, buradayım. Yan-ge, sana yardım edeyim.”
Xiao Yuan başını kaldırıp Yan Heqing'i öptü ve yavaşça elini Yan Heqing'in alt tarafına doğru uzattı. Ancak cevabı aldıktan sonra Yan Heqing adeta çıldırmış gibiydi. Şiddetle dudaklarına yumularak ağzının her yerine arsızca saldırdı. Elleri acımasızca Xiao Yuan'ın kıyafetlerini yırttı, belini ve kalçalarını aşırı bir güçle hırpaladı. Kısa bir süre içinde Xiao Yuan'ın vücudunda kırmızı izler ve morluklar kaldı.
Ağzı kan tadıyla doldu. Yan Heqing'in sertliği Xiao Yuan'a dayanılmaz bir acı verdi. Nefes nefese kaldı ve içgüdüsel olarak Yan Heqing'i itmeye çalışarak, “Yan-ge,” die bağırdı. “Acıyor! Uyan... acıtıyorsun!”
Siktir!
Ön sevişmede bile bu kadar azgınsa asıl ilişkiye girdiğimizde neler olacak? Yatakta ölecek miyim?!
Kendi kocasını öldürme trajedisini önlemek için Xiao Yuan, Yan Heqing'in omuzlarını iki eliyle kavrayıp durmadan salladı. "Yan-ge! Alo! Birader! Bebeğim! Sevgilim! Kocacığım! Lütfen uyan! Yatakta tecavüze uğrayıp ölmek istemiyorum!"
Birkaç sarsıntının ardından Yan Heqing yavaş yavaş gözlerini açtı. Xiao Yuan'ı rahatsız etmeyi hemen bırakıp doğruldu, sanki bir şeyler düşünüyormuş gibi dalgın görünüyordu. Gözleri yavaş yavaş aydınlandı.
Xiao Yuan derin bir nefes aldı ve yatağa yığıldı. Gömleği neredeyse tamamen açılmıştı. Vücudundaki izler dehşete düşürücüydü. Xiao Yuan Yan Heqing'e gülüp şikayet etmek üzereyken aniden Yan Heqing'in gözlerini gözlerini şaşkınlıkla açtığını gördü.